Er was eens een egel die uitgenodigd werd voor een chique theeparty. Hij had zich de hele week verheugd en zijn mooiste das omgedaan. Maar toen hij aan tafel ging zitten, bleek dat elk kopje thee dat hij probeerde te pakken meteen lekte door de gaatjes die zijn stekels erin prikten.
"Oh jee," zei mevrouw Konijn bezorgd, "je thee loopt helemaal weg!"
De egel bloosde. "Sorry! Ik kan beter gaan..."
"Wacht even," zei meneer Das, en hij keek nieuwsgierig naar de egel. "Doe dat nog eens."
Verbaasd pakte de egel nog een kopje. Weer prikten zijn stekels er kleine gaatjes in, en weer liep de thee eruit - maar deze keer zag iedereen wat meneer Das had opgemerkt: de thee die eruit liep was kristalhelder, terwijl de thee in het kopje donkerbruin was gebleven.
"Je bent een wandelende theezeef!" riep mevrouw Eekhoorn opgetogen. "De blaadjes blijven binnen, de heldere thee komt eruit!"
En inderdaad: waar de egel zijn kopje had aangeraakt, was de thee perfect gefilterd. Geen enkele theeblaadjes meer, geen bittere smaak, alleen de allerzuiverste thee.
Vanaf die dag werd de egel uitgenodigd voor elke theeparty in het bos. Niet ondanks zijn stekels, maar juist dankzij hen. En hij had nooit meer een lekkend kopje - want iedereen bracht voortaan theepotten mee in plaats van kopjes.
En de egel? Die genoot elke keer opnieuw van de verbaasde gezichten wanneer nieuwe gasten hem voor het eerst een kopje zagen "repareren." Het was zijn favoriete trucje geworden.