Op een stormachtige avond vond een egel een grot om te schuilen. Doorweekt en uitgeput viel hij in een diepe slaap.
Toen hij wakker werd van het warme zonlicht, voelde hij zich direct vrolijk.
"Goedemorgen!" riep de egel opgewekt naar het licht.
"Goedemorgen... ben je al wakker?" klonk het terug uit de grot.
De egel verstijfde. Echo's horen niet te antwoorden. "Wie ben jij?"
"Wie ben jij... wie wil je zijn?" antwoordde de echo.
Dagen lang vermeed hij de grot. Maar regen dreef hem terug naar binnen. En in die stilte begon hij te luisteren.
"Ik ben moe," zuchtte hij in het donker.
"Ik ben moe... maar hier," fluisterde de echo.
"Ik mis het licht." De egel kromp ineen in het donker.
"Ik mis het licht..."
Nu woont de egel nog steeds in die grot. Soms praat hij luidop, soms fluistert hij zacht. Soms luistert hij. En soms zit hij gewoon stil te luisteren wat de echo te vertellen heeft.